இந்தியாவில், மக்களவை சட்டமன்றத் தேர்தல்களில் பட்டியல் சாதியினர் மற்றும் பழங்குடியினருக்காக சில இடங்கள் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. அந்தந்த ஒதுக்கப்பட்ட பிரிவுகளைச் சேர்ந்த வேட்பாளர்கள் மட்டுமே இந்த இடங்களில் போட்டியிட முடியும். இருப்பினும், அனைத்து வாக்காளர்களுக்கும் இந்த இடங்களில் வாக்களிக்கும் உரிமை உண்டு. இதன் பொருள், ஒதுக்கப்பட்ட இடத்தில் வசிக்கும் ஒரு முஸ்லிம், இந்து அல்லது வேறு சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரும் வாக்களிக்கலாம், ஆனால் பொதுவாக ஒரு முஸ்லிம் வேட்பாளர் அங்கிருந்து போட்டியிட முடியாது.
தற்போது, ஒவ்வொரு சில வருடங்களுக்கும் பட்டியல் சாதியினர்-பழங்குடியினர் ஒதுக்கீட்டு இடங்களை சுழற்சி முறையில் மாற்றுவதற்கான விதிகளை உருவாக்குவது நீதிமன்றத்தின் வேலை அல்ல என்று உச்ச நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. இந்த முடிவை எடுப்பது நாடாளுமன்றத்தின் பொறுப்பாகும். இந்த அமைப்பின் ஒரு அம்சம் முஸ்லிம்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்துடனும் தொடர்புடையது.
இந்த வழக்கு உத்தரப் பிரதேசத்தின் சுல்தான்பூர் மாவட்டத்தில் உள்ள 191-வது தொகுதியான காதிபூர் சட்டமன்றத் தொகுதி தொடர்பானது. மனுதாரர் ஜகதீஷ் சிங் இந்தத் தொகுதியின் வாக்காளர் ஆவார். 1952-ல் நடந்த முதல் சட்டமன்றத் தேர்தலிலிருந்து காதிபூர் தொகுதி பட்டியல் சாதியினருக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது என்று அவர் வாதிட்டார். கிட்டத்தட்ட 75 ஆண்டுகளாக இந்தத் தொகுதி ஒதுக்கப்பட்டிருப்பதால், பொதுப் பிரிவைச் சேர்ந்த வேட்பாளர்கள் இங்கிருந்து தேர்தலில் போட்டியிட முடியாது.
ஒற்றைத் தொகுதியின் நீண்டகால ஒதுக்கீடு ஜனநாயக வாய்ப்புகளைக் கட்டுப்படுத்துகிறது என்று மனுதாரர் வாதிட்டார். கடந்த பல தசாப்தங்களாக, மூன்று அல்லது நான்கு குடும்பங்கள் மட்டுமே இதனால் பயனடைந்துள்ளன என்றும், இது ஒட்டுமொத்த தலித் சமூகத்தின் வளர்ச்சியையும் தடுக்கிறது என்றும் அவரது வழக்கறிஞர் கூறினார்.
பஞ்சாயத்து மற்றும் நகராட்சித் தேர்தல்களைப் போலவே, சட்டமன்றம் மற்றும் மக்களவையில் ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களுக்கும் சுழற்சி முறை செயல்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று அந்த மனு கோரியது. அதாவது, ஒவ்வொரு சில தேர்தல்களுக்குப் பிறகும் ஒதுக்கப்பட்ட இடங்கள் சுழற்சி முறையில் மாற்றப்பட வேண்டும். முன்னதாக, அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றம் ஜூன் 2026-ல் இந்த மனுவைத் தள்ளுபடி செய்தது. சுழற்சி முறை ஒரு சிறந்த அமைப்பாக இருக்கக்கூடும் என்பதை உயர் நீதிமன்றம் ஏற்றுக்கொண்டாலும், அதைச் செயல்படுத்துமாறு நீதிமன்றத்தால் உத்தரவிட முடியவில்லை. பின்னர் இந்த விவகாரம் உச்ச நீதிமன்றத்தை எட்டியது.
நவம்பர் 4 அன்று, தலைமை நீதிபதி சூர்ய காந்த், நீதிபதி ஜாய்மால்யா பாக்சி மற்றும் நீதிபதி வி. மோகனா ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு இந்த மனுவைத் தள்ளுபடி செய்தது. பல கட்சி ஜனநாயகத்தில், வாக்காளர்கள் சாதி அல்லது மதத்தின் அடிப்படையில் அல்லாமல், அரசியல் கட்சி மற்றும் அதன் சித்தாந்தத்தின் அடிப்படையில் வாக்களிப்பார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது என நீதிபதி பாக்சி குறிப்பிட்டார். ஒரு பகுதியில் உள்ள பெரும்பான்மை சமூகம் எப்போதும் தங்கள் சாதி அல்லது சமூகத்தின் அடிப்படையில் வாக்களிக்கும் என்று கருதுவது தவறானது.
மேலும், ஒதுக்கப்பட்ட இடம் வைத்திருப்பது ஒரு நபரின் வாக்களிக்கும் உரிமையைப் பறிக்காது என்றும் அவர் தெளிவுபடுத்தினார். அவர்கள் எந்த வேட்பாளருக்கும் வாக்களிக்கலாம். பொதுப் பிரிவு வேட்பாளர்கள், ஒதுக்கீடு செய்யப்படாத மற்ற இடங்களிலிருந்தும் தேர்தலில் போட்டியிடும் வாய்ப்பைப் பெற்றுள்ளனர்.
தலைமை நீதிபதி சூர்ய காந்த், மனுதாரரைத் தனது கோரிக்கையுடன் நாடாளுமன்றத்தை அணுகுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். இந்தப் பிரச்சினையில் நீதிமன்றத்திடம் நிவாரணம் கோருவது, தவறான கதவைத் தட்டுவதைப் போன்றது என்று அவர் குறிப்பிட்டார். அரசியலமைப்பிலோ அல்லது சட்டத்திலோ ஏற்கனவே இல்லாத ஒரு விதியைச் சேர்க்க முடியாது என்று நீதிமன்றம் கூறியது. ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களின் சுழற்சி முறையைச் செயல்படுத்துவது சட்டமன்றக் கொள்கை சார்ந்த விஷயம் என்று நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது. மனுதாரர்கள் இந்தக் கோரிக்கையைத் தங்கள் மக்கள் பிரதிநிதிகளிடம் எழுப்பலாம்.
அரசியலமைப்பின் 330 மற்றும் 332 ஆகிய பிரிவுகள், மக்களவை மற்றும் சட்டமன்றங்களில் பட்டியல் சாதியினர் (SC) மற்றும் பழங்குடியினருக்கான (ST) இட ஒதுக்கீட்டிற்கு வழிவகை செய்கின்றன. இந்த இடங்களின் எண்ணிக்கை, அந்தந்த மாநிலம் அல்லது பிராந்தியத்தில் உள்ள பட்டியல் சாதியினர் மற்றும் பழங்குடியினரின் விகிதாச்சாரத்தின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.
மேலும், 2002 ஆம் ஆண்டு தொகுதி மறுவரையறைச் சட்டத்தின் 9(1)(c) மற்றும் 9(1)(d) ஆகிய பிரிவுகள், ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களின் இருப்பிடங்களைத் தீர்மானிப்பதற்கான அடிப்படையை வழங்குகின்றன. பட்டியல் சாதி (SC) இடங்கள்: மொத்த மக்கள்தொகையை விட பட்டியல் சாதியினரின் விகிதம் ஒப்பீட்டளவில் அதிகமாக உள்ள பகுதிகளில் இவை ஒதுக்கப்படுகின்றன. பழங்குடியினர் (ST) இடங்கள்: பட்டியல் பழங்குடியினரின் விகிதம் மிக அதிகமாக உள்ள பகுதிகளில் இவை ஒதுக்கப்படுகின்றன.
இதன் பொருள், ஒரு பகுதியில் தலித் மக்கள்தொகை அதிகமாக இருந்தால், அது ஒரு ஒதுக்கப்பட்ட இடமாக மாறுவதற்கான வாய்ப்பு அதிகமாகும். ஒவ்வொரு தேர்தலுக்குப் பிறகும் இந்த இடங்களை மாற்ற வேண்டும் என்று சட்டம் கட்டாயப்படுத்தவில்லை.
மனுதாரர், பஞ்சாயத்துகள் மற்றும் நகராட்சி அமைப்புகளுக்குப் பொருந்தக்கூடிய 243D மற்றும் 243T ஆகிய சட்டப்பிரிவுகளை மேற்கோள் காட்டினார். இந்த விதிகள் உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் இட ஒதுக்கீடு மற்றும் சுழற்சி முறைக்கு வழிவகுக்கின்றன. இருப்பினும், உள்ளாட்சி மற்றும் நாடாளுமன்ற, சட்டமன்றத் தேர்தல்களுக்கான அரசியலமைப்புச் சட்டக் கட்டமைப்பு வேறுபட்டது என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியுள்ளது. எனவே, ஒரு முறையை மற்றொன்றிற்கு நேரடியாகப் பயன்படுத்த முடியாது.
இந்தக் கேள்வியைப் புரிந்துகொள்ள, முஸ்லிம் சமூகம் பட்டியல் சாதி அந்தஸ்தைப் பெற்றிருக்கவில்லை என்பதை முதலில் புரிந்துகொள்வது அவசியம். 1950 ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பு (பட்டியல் சாதியினர்) ஆணையின் 3 ஆம் பத்தியின்படி, இந்து மதம், சீக்கிய மதம் மற்றும் பௌத்த மதம் தவிர வேறு எந்த மதத்தையும் பின்பற்றும் ஒருவர் பட்டியல் சாதியினராகக் கருதப்படுவதில்லை. இந்த விதியின் காரணமாக, முஸ்லிம் வேட்பாளர்கள் பட்டியல் சாதியினருக்கென ஒதுக்கப்பட்ட பொதுத் தொகுதியில் தேர்தலில் போட்டியிட முடியாது.
இப்போது, ஒரு சட்டமன்றத் தொகுதியில், தலித் மக்களுடன் கணிசமான முஸ்லிம் மக்களும் இருப்பதாகக் கொள்வோம். தொகுதி மறுவரையறையின் போது ஒரு பகுதி பட்டியல் சாதியினருக்காக ஒதுக்கப்பட்டால், அங்கு வசிக்கும் முஸ்லிம் வாக்காளர்கள் வாக்களிக்க முடியும், ஆனால் முஸ்லிம் வேட்பாளர்களால் தேர்தலில் போட்டியிட முடியாது. உதாரணமாக, பீகாரில் உள்ள கோபால்கஞ்ச், உத்தரப் பிரதேசத்தில் உள்ள பஹ்ரைச், நாகினா மற்றும் புலந்தஷார், குஜராத்தில் உள்ள கட்ச் மற்றும் மேற்கு அகமதாபாத் போன்றவை.
மேற்கு வங்கத்தில் உள்ள ஜெயநகர் மற்றும் பர்த்வான் கிழக்குத் தொகுதிகளில் அதிக எண்ணிக்கையிலான முஸ்லிம் மக்கள் வசிக்கின்றனர், ஆனால் இந்த இடங்கள் அனைத்தும் பட்டியல் சாதியினருக்காக (SC) ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன.
இதனால்தான், ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களை நீண்ட காலத்திற்கு ஒரே இடத்தில் வைத்திருப்பது, முஸ்லிம் வேட்பாளர்கள் தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்கான வாய்ப்புகளைக் குறைக்கக்கூடும். இடங்கள் சுழற்சி முறையில் மாற்றப்பட்டால், சில தேர்தல்களுக்குப் பிறகு இந்த இடங்கள் பொது இடங்களாக மாறக்கூடும். இது, மற்ற பொதுப் பிரிவுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் உட்பட முஸ்லிம் வேட்பாளர்கள் அங்கிருந்து போட்டியிட வழிவகுக்கும். இருப்பினும், இந்த பாதகமான நிலை ஒவ்வொரு முஸ்லிம் வாக்காளருக்கும் அல்லது ஒவ்வொரு முஸ்லிம் பெரும்பான்மைப் பகுதிக்கும் பொருந்தாது.
முஸ்லிம்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் குறித்த கேள்வியும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது, ஏனெனில் அவர்களின் மக்கள்தொகைக்கும் பாராளுமன்றத்தில் அவர்களின் பங்கிற்கும் இடையே குறிப்பிடத்தக்க இடைவெளி உள்ளது. 2011 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, இந்தியாவில் முஸ்லிம் மக்கள்தொகை சுமார் 172.2 மில்லியனாக இருந்தது, இது நாட்டின் மொத்த மக்கள்தொகையில் 14.2% ஆகும். இதற்கிடையில், அமெரிக்க காங்கிரஸின் ஆராய்ச்சி சேவை (CRS) வெளியிட்ட இந்தியா குறித்த அறிக்கையின்படி, 2024 மக்களவைத் தேர்தலுக்குப் பிறகு நாடாளுமன்றத்தில் முஸ்லிம் எம்.பி.க்களின் பங்கு சுமார் 4.4% ஆக இருந்தது.
அந்த அறிக்கையின்படி, 2024 மக்களவைத் தேர்தலில் அனைத்து அரசியல் கட்சிகளும் சேர்ந்து 94 முஸ்லிம் வேட்பாளர்களை மட்டுமே நியமித்துள்ளன. 2014-ல் இந்த எண்ணிக்கை 320 ஆக இருந்தது. இது, முஸ்லிம் சமூகத்தின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் அதன் மக்கள்தொகை விகிதத்தை விட ஏற்கனவே கணிசமாகக் குறைவாக இருப்பதைக் காட்டுகிறது. எனவே, சில முஸ்லிம் பெரும்பான்மைப் பகுதிகள் நீண்ட காலத்திற்கு பட்டியல் சாதியினருக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்தால், அங்கிருந்து தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்கான முஸ்லிம் வேட்பாளர்களின் வாய்ப்புகளும் குறைவாகவே இருக்கலாம்.
உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு, ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களின் சுழற்சி முறைக்கு முழுமையாக முற்றுப்புள்ளி வைக்கவில்லை. இந்த விஷயத்தில் முடிவெடுக்கும் உரிமை நாடாளுமன்றத்திற்கும் சட்டமன்றத்திற்கும் உண்டு என்று மட்டுமே நீதிமன்றம் கூறியுள்ளது. இதன் பொருள், மக்களவை மற்றும் சட்டமன்றங்களில் ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களின் சுழற்சி முறைக்கு வழிவகை செய்ய நாடாளுமன்றம் சட்டத்தைத் திருத்தலாம் என்பதாகும். இதற்கு அரசியல் ஒருமித்த கருத்தும் சட்ட மாற்றங்களும் தேவைப்படும்.
இந்த விஷயத்தில் இரண்டு தனித்தனி கேள்விகள் உள்ளன. முதலாவதாக, பட்டியல் சாதியினர் மற்றும் பழங்குடியினருக்கு அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் வழங்க இட ஒதுக்கீடு அவசியமா? இரண்டாவதாக, அதே இடங்கள் பல பத்தாண்டுகளுக்கு ஒதுக்கப்பட வேண்டுமா, அல்லது அவை குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் சுழற்சி முறையில் மாற்றப்பட வேண்டுமா? இட ஒதுக்கீட்டின் நோக்கம், பின்தங்கிய சமூகங்களுக்கு அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் வழங்குவதாகும். இருப்பினும், இடங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதும், நீண்ட காலத்திற்கு அவை தொடர்ந்து ஒதுக்கப்படுவதும், மற்ற சமூகங்களைச் சேர்ந்த வேட்பாளர்களின் தேர்தல் வாய்ப்புகளையும் பாதிக்கக்கூடும்.
உச்ச நீதிமன்றம் இந்த விவாதத்தை எடுத்துக்கொள்ள மறுத்துவிட்டது. தற்போதைய முறையைத் தொடர்வதா அல்லது சுழற்சி முறை மூலம் பிரதிநிதித்துவத்திற்கான ஒரு புதிய வழியைத் திறப்பதா என்பதை முடிவு செய்வது இப்போது நாடாளுமன்றத்தின் கையில் உள்ளது.