இந்து மதத்திலிருந்து இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாறியவர்கள், தங்களின் முந்தைய சாதி அடையாளத்தின் அடிப்படையில் பிற்படுத்தப்பட்டோர் (BC) அல்லது BC (Muslim) சான்றிதழ் மற்றும் இடஒதுக்கீட்டுப் பலன்களைப் பெற முடியாது என உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளதாகத் தகவல் வெளியாகியுள்ளது.
நீதிபதிகள் பிரசாந்த் குமார் மிஸ்ரா மற்றும் ஸ்ரீ சந்திரசேகர் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு இந்தத் தீர்ப்பை வழங்கியதாகக் கூறப்படுகிறது. தமிழக அரசு பிறப்பித்த அரசாணை தொடர்பான வழக்கில், சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் மதுரை அமர்வு ஏற்கெனவே வழங்கிய தீர்ப்பை எதிர்த்து தமிழக அரசு தாக்கல் செய்த மேல்முறையீட்டு மனுவை உச்சநீதிமன்றம் தள்ளுபடி செய்ததாகச் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
தமிழகத்தில் இந்து மதத்தைச் சேர்ந்த பிற்படுத்தப்பட்டோர் (BC), மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டோர் (MBC) மற்றும் பட்டியலின (SC) பிரிவினர் இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாறும்போது, அவர்களுக்கு BC (Muslim) சான்றிதழ் வழங்குவது தொடர்பாக தமிழக அரசு கடந்த 2024 மார்ச் 9ஆம் தேதி அரசாணை ஒன்றைப் பிறப்பித்திருந்தது.
இதன் மூலம், மதம் மாறியவர்களை BC (Muslim) பட்டியலில் இடம்பெற்றுள்ள ஏழு குறிப்பிட்ட சமூகப் பிரிவுகளின் கீழ் சேர்ப்பதற்கான வழிவகை ஏற்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. மதமாற்றத்திற்குப் பிறகும் அவர்களின் சமூகப் பின்தங்கிய நிலை பாதிக்கப்படாமல் இருக்கவும், இடஒதுக்கீட்டுப் பலன்களைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்பை உறுதி செய்யவும் இந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டதாக தமிழக அரசு தரப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டது.
இந்த அரசாணையின் சட்டப்பூர்வத் தன்மையை எதிர்த்து தொடரப்பட்ட வழக்கில், சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் மதுரை அமர்வு தமிழக அரசின் அரசாணையை அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு முரணானது எனக் கூறி ரத்து செய்தது. இதனை எதிர்த்து தமிழக அரசு உச்சநீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்தது.
இந்த வழக்கில், தமிழ்நாடு பிற்படுத்தப்பட்டோர் நல ஆணையத்தின் பரிந்துரைகளின் அடிப்படையிலேயே அரசாணை பிறப்பிக்கப்பட்டதாகவும், மதம் மாறியவர்களின் சமூகப் பின்தங்கிய நிலையைப் பாதுகாப்பதே அரசின் நோக்கம் என்றும் தமிழக அரசு வாதிட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.
இந்த வழக்கின் பின்னணியில் சமீர் அகமது என்பவரின் சான்றிதழ் கோரிக்கை முக்கியப் பங்கு வகித்தது. இந்து மதத்தில் இருந்த அவர், கடந்த 2015ஆம் ஆண்டு இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாறிய பின்னர், தனக்கு ‘முஸ்லிம் லெப்பை’ (Lebbai) என்ற சமூகப் பிரிவின் கீழ் பிற்படுத்தப்பட்டோர் சான்றிதழ் வழங்க வேண்டும் எனக் கோரி விண்ணப்பித்தார்.
ஆனால், சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகள் அவரது விண்ணப்பத்தை நிராகரித்தனர். இதையடுத்து அவர் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் மதுரை அமர்வை அணுகினார். ஒரு தனிநபரின் சான்றிதழ் கோரிக்கையாகத் தொடங்கிய இந்த வழக்கு, பின்னர் தமிழக அரசின் இடஒதுக்கீட்டுக் கொள்கையின் சட்டப்பூர்வத் தன்மை குறித்த முக்கிய விவகாரமாக மாறியது.
தமிழகத்தில் முஸ்லிம் சமூகத்தைச் சேர்ந்த குறிப்பிட்ட பிற்படுத்தப்பட்ட பிரிவினருக்கு 3.5 சதவீத உள்ஒதுக்கீடு வழங்கப்படுகிறது. லெப்பை, ராவுத்தர், மரக்காயர் உள்ளிட்ட ஏழு சமூகப் பிரிவுகள் இந்த ஒதுக்கீட்டில் இடம்பெற்றுள்ளன. இவை வெறுமனே மத அடையாளங்களாக இல்லாமல், தனித்துவமான சமூகப் பின்னணியைக் கொண்ட பாரம்பரியப் பிரிவுகளாகக் கருதப்படுகின்றன.
எனவே, இந்து மதத்திலிருந்து இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாறிய ஒருவர், மதமாற்றத்தை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்தச் சமூகப் பிரிவுகளில் ஒன்றின் உறுப்பினராக அங்கீகரிக்கப்பட முடியுமா என்பதே இந்த வழக்கின் முக்கியக் கேள்வியாக அமைந்தது.
இந்த விவகாரத்தில், மதம் மாறுவதன் மூலம் மட்டும் ஒருவர் குறிப்பிட்ட பிற்படுத்தப்பட்ட இஸ்லாமிய சமூகத்தின் உறுப்பினராகத் தானாகவே மாறிவிட முடியாது என்ற சட்டக் கருத்து முன்வைக்கப்பட்டதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. லெப்பை, ராவுத்தர், மரக்காயர் போன்ற சமூகப் பிரிவுகள் பிறப்பு, குடும்பப் பின்னணி மற்றும் பாரம்பரியச் சமூக அடையாளங்களுடன் தொடர்புடையவை என்பதால், வெறுமனே மதமாற்றம் செய்துகொள்வது மட்டும் அந்தச் சமூகங்களின் உறுப்பினர் தகுதியைப் பெறுவதற்குப் போதுமானதாகாது எனக் கூறப்படுகிறது.
மேலும், இந்து சமூக அமைப்பில் இருந்தபோது ஒருவருக்கு இருந்த சாதி அடையாளத்தையும் சமூகப் பின்தங்கிய நிலையையும், அவர் வேறொரு மதத்திற்கு மாறிய பிறகும் அதே அடிப்படையில் தானாகவே தொடர்வதாகக் கருத முடியாது என்ற கருத்தும் இந்த வழக்கில் விவாதிக்கப்பட்டதாகச் செய்தி தெரிவிக்கிறது. குறிப்பிட்ட பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தில் உறுப்பினராக இருப்பதற்கான தகுதியை நிரூபிக்க வேண்டிய நிலையில், முந்தைய மதத்தில் இருந்த சாதி அடையாளம் மட்டுமே போதுமான ஆதாரமாக இருக்காது என்பதே இந்த விவகாரத்தின் சட்ட அடிப்படையாகக் கூறப்படுகிறது.
இடஒதுக்கீட்டுப் பலன்களைப் பெறுவதற்காக, ஏற்கெனவே அங்கீகரிக்கப்பட்ட சமூகப் பிரிவுகளுடன் தொடர்பில்லாதவர்களை அவற்றில் இணைப்பது, செயற்கையான சமூகக் குழுவை (Artificial Group) உருவாக்குவதற்கு ஒப்பானது என்றும் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியதாகச் செய்தியில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. தமிழக அரசு தனது அரசாணையை நியாயப்படுத்தி முன்வைத்த வாதங்களை நீதிமன்றம் ஏற்கவில்லை என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த வழக்கில் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 16(4) பிரிவு தொடர்பான சட்டக் கோட்பாடுகளும் முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளன. அரசுப் பணிகளில் போதிய பிரதிநிதித்துவம் இல்லாத பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கான இடஒதுக்கீட்டு நடவடிக்கைகளுடன் இந்தப் பிரிவு தொடர்புடையது. மதமாற்றத்திற்குப் பிறகு ஒருவர் குறிப்பிட்ட பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தின் உறுப்பினர் தகுதியைப் பெறுவதற்கான அடிப்படைகள் என்ன என்பதே இந்த விவகாரத்தில் கவனத்திற்குரியதாக உள்ளது. எனினும், மதமாற்றம் தொடர்பான ஒவ்வொரு சமூகத்தின் சட்டப்பூர்வத் தகுதியும் அதற்குப் பொருந்தும் தனிப்பட்ட சட்ட விதிகளின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டியதாகும்.
இந்தத் தீர்ப்பு, இந்து மதத்திலிருந்து கிறித்தவ மதத்திற்கு மாறியவர்களின் பட்டியலின (SC) அந்தஸ்து தொடர்பான வழக்குகளுடன் ஒப்பிடப்படுகிறது. இந்து மதத்தில் பட்டியலினச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் கிறித்தவ மதத்திற்கு மாறும்போது, அரசியலமைப்பின் பட்டியலினச் சாதிகள் தொடர்பான ஆணையில் உள்ள மதத் தகுதி நிபந்தனைகள் காரணமாக அவரது SC அந்தஸ்து மற்றும் அதனுடன் தொடர்புடைய இடஒதுக்கீட்டுத் தகுதி பாதிக்கப்படலாம். ஆனால், SC அந்தஸ்து தொடர்பான சட்ட விதிகளும், BC பட்டியலில் இடம்பெறுவதற்கான தகுதி விதிகளும் ஒன்றல்ல என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
சமீர் அகமது தொடர்ந்த வழக்கு, மதமாற்றம், சமூக அடையாளம் மற்றும் இடஒதுக்கீட்டுத் தகுதி தொடர்பான முக்கியமான சட்ட விவாதத்தை முன்னிறுத்தியுள்ளது. தமிழக அரசின் 2024 மார்ச் 9ஆம் தேதி அரசாணை தொடர்பான இந்த வழக்கில், மதமாற்றத்தின் மூலம் மட்டும் குறிப்பிட்ட பிற்படுத்தப்பட்ட இஸ்லாமிய சமூகத்தின் உறுப்பினர் தகுதியைப் பெற முடியுமா என்பதே மையக் கேள்வியாக அமைந்துள்ளது.
உச்சநீதிமன்றத்தின் இறுதித் தீர்ப்பு மற்றும் அதன் முழுமையான சட்ட விளைவுகள் குறித்து உறுதிப்படுத்தப்பட்ட அதிகாரப்பூர்வத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் மட்டுமே இறுதியான முடிவுகளைத் தெரிவிப்பது அவசியமாகும்.