தென்கிழக்கு ஆசிய நாடான தாய்லாந்தின் பெட்சாபுரி மாகாணத்தில் உள்ள டான் யாய் தோங் தொல்லியல் தளத்தில் நடைபெற்ற அகழ்வாராய்ச்சியில், சுமார் 2,000 ஆண்டுகள் பழமையான இரண்டு இந்தியத் தங்க மோதிரங்கள் மனித எலும்புக்கூடுகளுடன் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன.
இந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கண்டுபிடிப்பு, பண்டைய காலத்திலேயே இந்தியா மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளுக்கு இடையே வலுவான வணிக மற்றும் கலாச்சாரத் தொடர்புகள் இருந்ததை உறுதிப்படுத்தும் முக்கிய ஆதாரமாகக் கருதப்படுகிறது.
தாய்லாந்து தலைநகர் பாங்காக்கில் இருந்து தென்மேற்கே சுமார் 130 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ள டான் யாய் தோங் தொல்லியல் தளத்தில் நடைபெற்ற அகழ்வாராய்ச்சியின்போது, உயர்குடி மக்களின் அடக்கத்தளமாகக் கருதப்படும் பகுதியில் எட்டு மனித எலும்புக்கூடுகள், மண்பாண்டங்கள், வெண்கலப் பொருட்கள், நகைகள் மற்றும் இரண்டு அரிய தங்க மோதிரங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன.
கண்டுபிடிக்கப்பட்ட இரண்டு மோதிரங்களில் ஒன்றில், இந்தியாவின் மிகப் பழமையான பிராமி எழுத்துமுறையில் கல்வெட்டு பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. தொல்லியல் நிபுணர்களின் முதற்கட்ட ஆய்வில், அந்த எழுத்து “புசராகிதாசா” என்று வாசிக்கப்படுவதாக தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
இதன் பொருள், “புஷ்ய (பூசம்) நட்சத்திரத்தால் பாதுகாக்கப்பட்டவர்” என்பதாகும். இந்திய ஜோதிடம் மற்றும் வானவியலில் புஷ்ய நட்சத்திரம் மிகவும் மங்களகரமான நட்சத்திரமாகக் கருதப்படுகிறது.
இந்த எழுத்து வடிவம் மற்றும் அதன் அமைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அந்த மோதிரம் பண்டைய இந்தியாவின் வர்த்தக சமூகத்தைச் சேர்ந்த வைசியர் குலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு இந்திய வணிகருக்குச் சொந்தமானதாக இருக்கலாம் என்று தாய்லாந்து நுண்கலைத் துறை முதற்கட்ட மதிப்பீடு செய்துள்ளது. மற்றொரு மோதிரம் எந்தவித அலங்கார வேலைப்பாடுகளும் இல்லாத எளிய தங்க மோதிரமாகும்.
தொல்லியல் ஆய்வாளர்களின் கருத்துப்படி, பண்டைய இந்திய வணிகர்கள் நட்சத்திரங்களின் பெயர்களைத் தங்களது அடையாளங்களாக பயன்படுத்திய பழக்கம் இருந்திருக்கலாம். அதனால், இந்த மோதிரம் கடல் கடந்து தாய்லாந்து வரை சென்று வணிகம் செய்த இந்திய வணிகரின் தனிப்பட்ட உடைமையாக இருந்திருக்கலாம் என்றும் கருதப்படுகிறது.
இந்தத் தொல்லியல் தளம் சுமார் 1,500 முதல் 2,500 ஆண்டுகள் பழமையான தாய்லாந்தின் இரும்புக்காலப் பண்பாட்டைச் சேர்ந்ததாகும். அங்கு கண்டெடுக்கப்பட்ட மனித எலும்புக்கூடுகள், மண்பாண்டங்கள், வெண்கலப் பொருட்கள் மற்றும் நகைகள் ஆகியவை அக்காலத்தில் உயர்குடி மக்கள் வாழ்ந்ததற்கான முக்கிய சான்றுகளாகக் கருதப்படுகின்றன.
இந்தக் கண்டுபிடிப்பு, சோழர்களின் புகழ்பெற்ற கடல்வழிப் படையெடுப்புகளுக்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே இந்திய வணிகர்கள் கடல் மார்க்கமாக தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளுக்குச் சென்று வணிகம் செய்து, அங்குள்ள மக்களுடன் நெருங்கிய கலாச்சார மற்றும் பொருளாதார உறவுகளை உருவாக்கியிருந்தனர் என்பதை வலுப்படுத்துகிறது.
இது வெறும் இரண்டு தங்க மோதிரங்களின் கண்டுபிடிப்பு மட்டுமல்ல; இந்தியா ஒரு மிகப்பெரிய கடல் வணிக நாகரிகமாக விளங்கியதற்கும், தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளுடன் ஆழமான வர்த்தகத் தொடர்புகளைப் பேணியதற்கும் கிடைத்துள்ள முக்கியமான தொல்லியல் ஆதாரமாகவும் கருதப்படுகிறது.
தற்போது, இந்த மோதிரங்களின் காலக்கட்டம், மூலப்பொருள் மற்றும் வரலாற்றுப் பின்னணியை மேலும் உறுதிப்படுத்துவதற்காக விரிவான அறிவியல் ஆய்வுகள் மற்றும் மரபணு தொடர்பான பரிசோதனைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன.
தாய்லாந்து மற்றும் இந்திய தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் இணைந்து மேற்கொள்ளும் இந்த ஆய்வுகள், ஆசியக் கண்டத்தின் மறைந்திருக்கும் பல வரலாற்று உண்மைகளை வெளிக்கொணரும் என நிபுணர்கள் எதிர்பார்க்கின்றனர்.
சுமார் 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்திய வணிகரால் அணியப்பட்டிருக்கக் கூடும் ஒரு மோதிரம், இன்று மற்றொரு நாட்டின் மண்ணில் இருந்து வெளிச்சத்துக்கு வந்து இந்தியாவின் பண்டைய கடல் வணிகப் பெருமையை உலகுக்கு மீண்டும் நினைவூட்டியுள்ளது.
[…] […]