முஸ்லிம் பெண்களுக்கு ஆண்களுக்கு நிகரான சமமான வாரிசுரிமை மற்றும் வாரிசுரிமை கோரும் ஒரு பொதுநல வழக்கு தொடர்பாக, உச்ச நீதிமன்றம் மத்திய அரசிடம் பதில் கோரியது. இந்த மனு, முஸ்லிம் தனிநபர் சட்டத்தின் கீழ் வாரிசுரிமை மற்றும் வாரிசுரிமையை நிர்வகிக்கும் குறியிடப்படாத விதிகளை, பாலினப் பாகுபாடு என்ற அடிப்படையில் அரசியலமைப்பு ரீதியாக சவால் செய்கிறது. தலைமை நீதிபதி சூர்ய காந்த், நீதிபதிகள் ஜாய்மால்யா பாக்சி, வி.மோகனா ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, இந்த மனுவை பரிசீலித்து, இளைஞர் விவகாரங்கள், விளையாட்டு அமைச்சகம், சட்டம் மற்றும் நீதி அமைச்சகத்திற்கு நோட்டீஸ் அனுப்பியது. இம்தியாஸ் ஹுசைன் ஷஹாபுதீன் முல்லா இந்த மனுவைத் தாக்கல் செய்திருந்தார்.
மனுதாரரின் சார்பில் ஆஜரான வழக்கறிஞர்கள் எம்.சிங், அனில் சி.நிஷானி ஆகியோர், தற்போதைய முறையானது ஆண் வாரிசுகளை விட பெண்களுக்குக் குறைவான பங்கை வழங்குவதன் மூலம், அரசியலமைப்பின் 14, 15 மற்றும் 21 ஆகிய பிரிவுகளின் கீழ் உத்தரவாதமளிக்கப்பட்ட அடிப்படை உரிமைகளை மீறுகிறது என்று வாதிட்டனர். பல சூழ்நிலைகளில், சம தகுதியுள்ள ஒரு ஆண் வாரிசுடன் ஒப்பிடும்போது, ஒரு பெண் வாரிசு பாதி சொத்தையே பெறுகிறார் என்று அந்த மனுவில் கூறப்பட்டுள்ளது. இந்து வாரிசுரிமைச் சட்டத்தைப் போலல்லாமல், முஸ்லிம் வாரிசுரிமைச் சட்டத்தில் மூதாதையர் சொத்துக்கான பிறப்புரிமை என்ற கருத்து இல்லை. தனிநபர் சட்டத்தின் விதிகள் தன்னிச்சையான அல்லது அடிப்படை உரிமைகளை மீறும் விளைவுகளைத் தெளிவாக ஏற்படுத்தினால், அவற்றை அரசியலமைப்பு ஆய்விலிருந்து விலக்க முடியாது என்று அந்த வழக்கறிஞர் வாதிட்டார். இந்தச் சூழலில் ஷயாரா பானோ வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பும் மேற்கோள் காட்டப்பட்டது.
மனுதாரர், 1937 ஆம் ஆண்டின் முஸ்லிம் தனிநபர் சட்ட (ஷரியத்) பயன்பாட்டுச் சட்டத்தை மேற்கோள் காட்டி, அச்சட்டத்தின் பிரிவு 2, முஸ்லிம்களிடையே உயில் இல்லாத வாரிசுரிமை உட்பட சில விஷயங்களில் முஸ்லிம் தனிநபர் சட்டத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு வழிவகை செய்கிறது என்று கூறுகிறார். 1937 ஆம் ஆண்டு சட்டம் வாரிசுரிமைத் துறையில் முஸ்லிம் தனிநபர் சட்டத்திற்கு சட்ட அங்கீகாரம் வழங்குகிறது. ஆனால் வாரிசுரிமையின் அடிப்படை விதிகள் பெரும்பாலும் சட்டமாக்கப்படாமல் உள்ளன என்று மனுதாரர் வாதிடுகிறார். இது, பாலின அடிப்படையில் வேறுபட்ட விளைவுகளைக் கொண்ட, மதிப்புமிக்க குடிமை, சொத்துரிமைகளைப் பாதிக்கும் விதிகள், அரசியலமைப்பின் மூன்றாம் பகுதியில் பொறிக்கப்பட்டுள்ள அடிப்படை உரிமைகளுக்கு இணங்க, சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரத்தையும் நீதித்துறை பாதுகாப்பையும் பெற முடியுமா என்ற அரசியலமைப்பு கேள்வியை எழுப்புகிறது.
இந்து வாரிசுரிமைச் சட்டத்துடன் ஒப்பீடு
இந்த மனு, மகன்களைக் கொண்ட ஒரு இந்து கூட்டுக் குடும்பத்தில், மகள்களுக்கு மூதாதையர் சொத்தில் சமமான கூட்டுரிமையை வழங்கிய இந்து வாரிசுரிமைச் சட்டத்தின் 2005 ஆம் ஆண்டு திருத்தத்தையும் மேற்கோள் காட்டுகிறது. முஸ்லிம் வாரிசுரிமைச் சட்டத்தில் இதேபோன்ற உரிமைகளை வழங்குவதற்கான ஒப்பீட்டு சீர்திருத்தங்கள் இல்லாததே, பெண்களின் சொத்து மற்றும் வாரிசுரிமைகளில் சமத்துவமின்மை நீடிப்பதற்கு வழிவகுத்துள்ளது என்று மனு வாதிடுகிறது.