”ஐயா! நான் உயிரோடு இருக்கிறேன். நான் கொலை செய்யப்படவில்லை…” 22 நாட்களாக சடலமாகக் கிடந்த மகள், தானே காவல் நிலையத்திற்கு வந்து இந்த வார்த்தைகளைக் கூறியபோது, காக்கிச் சீருடை அணிந்திருந்த காவல்துறையினரின் காலடியில் இருந்த தரை சரிந்தது.
மத்தியப் பிரதேசம், மகாராஷ்டிரா காவல்துறையினருக்கு இடையே சிக்கலாகியுள்ள இந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த, அதிர்ச்சியூட்டும் வழக்கு, சட்டம் ஒழுங்கு, விசாரணை முறைகள், ஒட்டுமொத்த அமைப்பு குறித்தும் கடுமையான கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது. கொலைக் குற்றச்சாட்டின் பேரில் கடந்த 22 நாட்களாக சிறையில் அவல வாழ்க்கை வாழ நிர்பந்திக்கப்பட்ட தனது தந்தை, சகோதரரின் மகள், திடீரென தனது கணவருடன் உயிரோடு திரும்பியுள்ளார்.
உண்மையில், இந்த சம்பவமும் ஏப்ரல் 22 அன்று நடந்தது. மத்தியப் பிரதேசத்தின் புர்ஹான்பூர் மாவட்டத்தில் உள்ள கக்னார் காவல் நிலையப் பகுதியிலுள்ள கார்க்கி கிராமத்தில், பழங்குடியின சமூகத்தைச் சேர்ந்த இளம் பெண்ணான ஷிவானி திடீரெனக் காணாமல் போயிருந்தார். அவரது குடும்பத்தினர் தீவிரமாகத் தேடியும் எந்தத் தடயமும் கிடைக்காததால், மே 1 அன்று கக்னார் காவல் நிலையத்தில் காணாமல் போனவர் குறித்த புகார் பதிவு செய்யப்பட்டது.
இதற்கிடையில், கதை ஒரு திகிலூட்டும் திருப்பத்தை கொடுத்தது. புகார் அளித்த சுமார் 10 நாட்களுக்குப் பிறகு, அண்டை மாநிலமான மகாராஷ்டிராவின் ஜல்காவ்ன் ஜாமோத் பகுதியில், எரிந்த, தலை துண்டிக்கப்பட்ட நிலையில் ஒரு இளம் பெண்ணின் சடலம் மீட்கப்பட்டது. அந்தச் சடலம் அடையாளம் காண முடியாத அளவுக்கு மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தது. ஆனாலும், மகாராஷ்டிர காவல்துறை ஒரு குறுக்கு வழியைக் கையாண்டது. அவர்கள் புர்ஹான்பூரில் உள்ள கக்னார் காவல் நிலையத்திள் இருந்து காணாமல் போன பெண் குறித்த பதிவுகளை மீட்டெடுத்து, உறுதியான தடயவியல், டிஎன்ஏ பரிசோதனை எதுவும் செய்யாமல், அந்தச் சடலம் ஷிவானியுடையது என்று கூறினர்.
மகாராஷ்டிரா காவல்துறை, சிவானியின் தந்தை பாபுராவ், சகோதரர் அஜய் ஆகியோரை உறுதியான ஆதாரம் ஏதுமின்றி கைது செய்தது. காவல்துறையின் அழுத்தம், அவமான பயத்தால் மனமுடைந்த தந்தையும் மகனும், குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. அவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு, கடந்த 22 நாட்களாக கொலைக் குற்றச்சாட்டின் பேரில் புல்டானா சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். ஆனால் உண்மை வெளிவர வேண்டியிருந்தது. தான் இறந்துவிட்டதாகக் கருதி, தனது தந்தையும் சகோதரரும் சிறையில் அடைக்கப்பட்டதை சிவானி சமூக ஊடகங்கள் மூலம் அறிந்துகொண்டார். இதைக் கேட்டதும் அவர் அதிர்ச்சியடைந்தார். அவர் உடனடியாகத் தனது துணைவரான அருணுடன் முன்வந்து, தாங்கள் இருப்பதை காவல்துறைக்குத் தெரிவித்தார்.
புர்ஹான்பூரில் உள்ள கக்னார் காவல் நிலையப் பொறுப்பாளர் அபிஷேக் ஜாதவின் அளித்த தகவல்படி, சிவானி, அருண் இருவரும் வயது வந்தவர்கள், பரஸ்பர சம்மதத்துடன் திருமணம் செய்துகொண்டவர்கள். தங்களுக்கு முன்னால் நின்ற பெண் உண்மையான சிவானிதான் என்பதை, பயோமெட்ரிக் பொருத்தம், கைரேகைகள், அடையாள ஆவணங்கள் மூலம் காவல்துறை உறுதி செய்தது. கடக் பகுதியைச் சேர்ந்த பாபுரம் கல்மேக்கரின் மகளான சிவானி, மே 1, 2026 அன்றும், அர்ஜுன் தாதா கல்மேக்கரின் மகனான அருண், மே 9 அன்றும் காணாமல் போனதாகப் புகார் அளிக்கப்பட்டது.
அர்ஜுனைத் தேடும்போது, சிவானி அவருடன் இருப்பதாகத் தகவல் கிடைத்தது. அதன் பிறகு இன்று இருவரும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டனர். கைரேகைகள், ஆதார் அட்டை இணைப்பு மூலம், சிவானி வயது வந்தவர் என்பது உறுதி செய்யப்பட்டது. இதைத் தொடர்ந்து, அவரது குடும்பத்தினர் முன்னிலையில் அடையாளப் பஞ்சநாமா உள்ளிட்ட முறைசார்ந்த நடைமுறைகள் நடத்தப்பட்டன. இந்த வழக்கில் ஒரு குற்றம் பதிவு செய்யப்பட்டு, அங்குள்ள காவல்துறையினருக்குத் தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலதிக விசாரணைகளை நடத்துவதற்காக ஜல்காவ்ன் ஜாமோத் காவல்துறையினரும் அங்கு வந்து கொண்டிருக்கின்றனர். அங்கு பதிவு செய்யப்பட்ட கொலை வழக்கில் அந்த வயதுவந்த பெண்ணின் தந்தையும் சகோதரரும் குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளனர். தகவல்களும் விசாரணையும் சம்பந்தப்பட்ட காவல்துறையினரால் நடத்தப்படும்.
இந்த பரபரப்பான வழக்கு காவல்துறையின் செயல்பாடு குறித்து கடுமையான கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது. மகாராஷ்டிர காவல்துறை, வெறும் சந்தேகத்தின் அடிப்படையில், எரிந்த, தலையற்ற உடலை சிவானி எனத் தவறாகக் கருதி, கொலை வழக்குப் பதிவு செய்தது எப்படி என்பதே மிகப்பெரிய கேள்வி. சிவானி உயிருடன் கண்டுபிடிக்கப்பட்டபோது, அவரது தந்தையும் சகோதரரும் கொலையை ஒப்புக்கொண்டதற்குப் பின்னால் என்ன காரணம்? இந்த ஒப்புதல் வாக்குமூலம் அழுத்தம், சித்திரவதை,மூன்றாம் நிலை கொலையின் விளைவா? அடையாளம் தெரியாத தலையற்ற உடலின் அடையாளம் குறித்து இப்போது மிக முக்கியமான, அச்சமூட்டும் கேள்வி எழுகிறது: அது யாருடைய உடல், அவளைக் கொன்றது யார்? தந்தைக்கும் மகனுக்கும் நீதி கிடைக்குமா?
தற்போது, இரு மாநிலங்களிலும் உள்ள காவல்துறையினர் தங்கள் நற்பெயரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள ஒரு புதிய விசாரணையைத் தொடங்கியுள்ளனர். ஆனால், இந்த கண்மூடித்தனமான விசாரணையால் ஒரு மகிழ்ச்சியான பழங்குடி குடும்பத்தின் மீது ஏற்படுத்தப்பட்ட மன, சமூக ரீதியான காயங்களுக்கு யார் ஈடு செய்வார்கள்? நிரபராதியான தந்தையும் மகனும் எப்போது சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டு நீதி பெறுவார்கள் என்பதைப் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.