மின்சாரம், மொபைல் நெட்வொர்க், தொலைக்காட்சி, எல்பிஜி கேஸ் சிலிண்டர் என எந்தவொரு நவீன தொழில்நுட்ப வசதிகளும் இல்லாமல், தங்களின் சுய விருப்பத்தின் பேரில் இயற்கையோடு இயைந்த வேதகால வாழ்க்கை முறையை வாழும் ஒரு வித்தியாசமான கிராமம் இந்தியாவில் உள்ளது. சமீபத்தில் ஊடகங்களில் பரவலாகப் பேசப்பட்டு வரும் இந்தக் கிராமத்தைப் பற்றிய சுவாரசியமான தகவல்கள் பலரின் கவனத்தையும் ஈர்த்துள்ளன.
ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலம், ஸ்ரீகாகுளம் மாவட்டத்தில் உள்ள எம்தகாபள்ளி மலைகளுக்கு இடையே இந்தக் கிராமம் அமைந்துள்ளது. இதன் பெயர் குர்மா கிராமம் அல்லது குர்மகிராம் வேத கிராமம் ஆகும்.
இந்தக் கிராமத்தில் வெறும் 17 குடும்பங்கள் மட்டுமே வசித்து வருகின்றனர். நவீன வசதிகள் கிடைக்காததால் அவர்கள் இவ்வாறு வாழவில்லை. மாறாக, நவீன தொழில்நுட்பங்களின் பிடியிலிருந்து விலகி, தூய்மையான மற்றும் இயற்கையான சூழலில் வாழ வேண்டும் என்பதற்காக அவர்களே தங்களைத் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டுள்ளனர்.
இங்கு வசிப்பவர்கள் விவசாயம், கால்நடை வளர்ப்பு போன்ற இயற்கை சார்ந்த தொழில்களை மட்டுமே மேற்கொள்கின்றனர். சமையலுக்கு எல்பிஜி சிலிண்டர்களுக்குப் பதிலாக விறகுகளையும், இரவு நேரங்களில் மின்விளக்குகளுக்குப் பதிலாக எண்ணெய் விளக்குகளையும் பயன்படுத்துகின்றனர்.
இங்குள்ளவர்கள் படிப்பறிவில்லாத கிராம மக்கள் அல்லர். மென்பொருள் பொறியாளர்கள், மருத்துவர்கள், உயர் அதிகாரிகள் என சொகுசான நகர வாழ்க்கையை வாழ்ந்த பலரும் தங்களின் கைநிறைய சம்பளம் தரும் கார்ப்பரேட் வேலைகளைத் துறந்துவிட்டு, ஆன்மீகமும் அமைதியும் நிறைந்த வாழ்க்கையைத் தேடி ஒடிசா உள்ளிட்ட வெளிமாநிலங்களில் இருந்து வந்து இங்கு குடியேறியுள்ளனர்.
இந்தக் கிராமம் 2008-ஆம் ஆண்டு, இஸ்கான் (ISKCON) அமைப்பைச் சேர்ந்த சுவாமி பிரபுபாதரின் போதனைகளால் ஈர்க்கப்பட்ட ‘நந்த கோகுலம் கோசாலா டிரஸ்ட்’ மூலம் 60 ஏக்கர் பரப்பளவில் உருவாக்கப்பட்டது.
புகழ்பெற்ற விஷ்ணுவின் கூர்ம, அதாவது ஆமை அவதாரக் கோயிலான ஸ்ரீகூர்மம் கோயிலின் நினைவாக இந்தக் கிராமத்திற்கு ‘குர்மா கிராமம்’ என்று பெயரிடப்பட்டது. இந்தக் கிராமம் ஆதிசிவன் கோயிலான ஸ்ரீமுகலிங்கம் திருத்தலத்திலிருந்து சுமார் 8 கிலோமீட்டர் தொலைவில், எம்தகாபள்ளி மலைகளுக்கு நடுவே அமைந்துள்ளது.
இங்குள்ள வீடுகள் சிமெண்ட் மற்றும் இரும்புக் கம்பிகள் இல்லாமல், முழுக்க முழுக்க மண், கல், சுண்ணாம்பு, வெல்லம் மற்றும் துவரம்பருப்பு கலவை உள்ளிட்ட பொருட்களைக் கொண்டு பழங்கால ‘பென்குடில்லு’ கட்டுமான முறையில் கட்டப்பட்டுள்ளன.
இவர்களிடம் கடிகாரமோ, நாட்காட்டியோ கிடையாது. அதிகாலை 3.30 மணிக்கு பிரம்ம முகூர்த்தத்தில் எழுந்து, பஞ்சாங்கத்தைப் பார்த்து அன்றைய நாளைத் தொடங்குகின்றனர். சூரிய அஸ்தமனத்திற்குப் பிறகு இரவு 7.30 மணியளவில் உறங்கச் செல்கின்றனர்.
அவசரத் தேவைகளுக்காகவும், வெளி உலகத்துடன் தொடர்பு கொள்வதற்காகவும் ஒட்டுமொத்தக் கிராமத்திற்கும் சேர்த்து ஒரே ஒரு பேசிக் மொபைல் போன், அதாவது பட்டன் போன் மட்டுமே பொதுவாக வைக்கப்பட்டுள்ளது.
குளிப்பதற்கும் துணிகளைத் துவைப்பதற்கும் கூட கெமிக்கல் சோப்புகளைப் பயன்படுத்தாமல், பூந்திக் கொட்டை (Soap Nuts) போன்ற இயற்கை மூலிகைப் பொருட்களையே பயன்படுத்துகின்றனர். இங்குள்ள குழந்தைகளுக்கு நவீன பள்ளிக் கல்விக்கு மாற்றாக, பகவத் கீதை மற்றும் பாரம்பரியக் கல்வியைப் போதிக்கும் குருகுல கல்வி முறை பின்பற்றப்படுகிறது.
அங்குள்ள மக்கள் “எளிமையான வாழ்வு, உயரிய சிந்தனை” (Simple Living, High Thinking) என்ற தத்துவத்தைப் பின்பற்றி, ஹரே கிருஷ்ணா மந்திரங்களை உச்சரித்தபடி ஆன்மீகப் பாதையில் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வருகின்றனர்.
மின்சாரம் இல்லை, செல்போன் இல்லை, இணையம் இல்லை. ஒரு நாள் மட்டும் செல்போன் இல்லாமல் இருக்க முடியுமா? சார்ஜ் தீர்ந்துவிட்டாலே பதற்றம். இணையம் கிடைக்கவில்லை என்றாலே கவலை. ஆனால், இந்தியாவில் ஒரு கிராமமே இவை அனைத்தையும் வேண்டாம் என்று ஒதுக்கி வைத்துள்ளது.
ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் ஸ்ரீகாகுளம் மாவட்டத்தில் உள்ள கூர்ம கிராமம்தான் அது. இங்கு மின்சாரம் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. செல்போன், இணையம், தொலைக்காட்சி போன்ற நவீன சாதனங்களுக்கும் இடமில்லை. இரவு நேரங்களில் மின் விளக்குகளுக்குப் பதிலாக எண்ணெய் விளக்குகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. சமையலுக்கும் எரிவாயு சிலிண்டர் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. விறகு மற்றும் இயற்கை முறைகளையே பயன்படுத்துகின்றனர்.
ஆனால், இது வசதிகள் கிடைக்காததால் உருவான கிராமம் அல்ல. நவீன வாழ்க்கையைத் துறந்து, இயற்கையோடு இணைந்து வாழ வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் உருவாக்கப்பட்ட சமூகமாக கூர்ம கிராமம் செயல்பட்டு வருகிறது.
இங்கு வீடுகள் கூட சிமெண்ட், இரும்பு போன்றவற்றைத் தவிர்த்து, மண், மரம் உள்ளிட்ட இயற்கைப் பொருட்களைக் கொண்டு அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இயற்கை விவசாயம், கைத்தறி, பாரம்பரிய சமையல் என வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் எளிமைக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது.
அதுமட்டுமின்றி, அதிகாலையில் எழுந்து ஆன்மீகப் பயிற்சிகளில் ஈடுபடுவது, குருகுலக் கல்வி என முற்றிலும் மாறுபட்ட தினசரி வாழ்க்கை முறையை இங்கு கடைப்பிடித்து வருவதாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது.
இந்த 60 ஏக்கர் கிராமத்திற்குள் எந்தவொரு மோட்டார் வாகனங்களும்—பைக், கார், ஆட்டோ உள்ளிட்டவை—நுழைய அனுமதியில்லை. இதனால் இந்தக் கிராமம் முற்றிலும் புகையும் சத்தமும் இல்லாத, அதீத அமைதி நிறைந்த பகுதியாக உள்ளது. மக்கள் தங்களின் பயணங்களுக்கு கால்களையும், விவசாயப் பணிகளுக்கு காளைகளையும் மட்டுமே நம்பியிருக்கின்றனர்.
இங்குள்ள மக்கள் கடைகளில் விற்கப்படும் ஆடைகளை வாங்குவதில்லை. கிராமத்திற்குள்ளேயே பிரத்யேகமாக அமைக்கப்பட்டுள்ள கைத்தறி நெசவு எந்திரங்கள் (Handlooms) மூலம் நூல்களைப் பயன்படுத்தி தங்களுக்குத் தேவையான ஆடைகளைத் தாங்களே நெய்து கொள்கின்றனர். ஆண்கள் அனைவரும் தார் பாய்ந்த வேட்டி மற்றும் குர்தாவையும், பெண்கள் பாரம்பரியப் புடவைகளையும் மட்டுமே அணிகின்றனர்.
கிராமத்தின் மையப் பகுதியில் பழங்காலக் கட்டிடக்கலை முறையில் கட்டப்பட்ட ‘மந்துவா’ (Manduva House) என்ற பெரிய வீடு உள்ளது. உலகியல் இன்பங்களைத் துறந்து, ஆன்மீகப் பாதையில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளும் பிரம்மச்சாரிகளின் தங்குமிடத்திற்காக இந்த வீடு பிரத்யேகமாக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
இங்கு வாழும் மக்கள் பெரும்பாலும் பணப் பரிவர்த்தனைகளைப் பயன்படுத்துவதில்லை. தங்களுக்குத் தேவையான அரிசி, பருப்பு, காய்கறிகள் உள்ளிட்டவற்றைத் தங்களின் சொந்த நிலங்களிலேயே இயற்கை விவசாயம் மூலம் விளைவித்துக் கொள்கின்றனர்.
ஒரு வீட்டில் விளையும் பொருளை மற்றொரு வீட்டிற்குக் கொடுத்து, அதற்குப் பதிலாக தங்களுக்குத் தேவையான பொருளைப் பெற்றுக்கொள்ளும் பண்டமாற்று முறை (Barter System) இன்றும் இங்கு நடைமுறையில் உள்ளது.
இந்தக் கிராமத்திற்கு வெளியே இருந்து வரும் பார்வையாளர்கள் மற்றும் பயணிகளுக்கு, கிராம மக்கள் தங்களின் பாரம்பரிய விறகு அடுப்பில் சமைத்த தூய்மையான சைவ உணவை ‘பிரசாதமாக’ வழங்கி உபசரிக்கின்றனர்.
ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் இந்தக் கிராமத்தின் அமைதியான சூழலை அனுபவிக்கவும், தியானம் பழகவும் சுமார் 400 முதல் 500 பார்வையாளர்கள் வெளியூர்களில் இருந்து இங்கு வருகை தருகின்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
செல்போன் இல்லாமல், இணையம் இல்லாமல், மின்சாரம் இல்லாமல் நவீன உலகம் வேகமாக இயங்கிக் கொண்டிருக்க, அந்த உலகத்தையே விட்டு விலகி ஒரு வித்தியாசமான வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறது கூர்ம கிராமம்.
மின்சாரம், செல்போன், இணையம் போன்ற நவீன வசதிகளைத் தவிர்த்து, இயற்கையோடும் பாரம்பரியத்தோடும் இணைந்து வாழும் இந்த மக்களின் வாழ்க்கை நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கிறது.
வசதிகள் அதிகரித்தால் மட்டுமே வாழ்க்கை சிறப்பாகி விடுமா? அல்லது தேவைகளைக் குறைத்துக் கொள்வதில்தான் உண்மையான நிம்மதி இருக்கிறதா? இந்தக் கேள்விகளுக்கு நேரடியாகப் பதில் சொல்லாமல், நம்மையே சிந்திக்க வைக்கிறது ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் இந்தக் கூர்ம கிராமம்.