நான்கு ஆண்டுகளில் 111 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களும் கட்சிகளை மாற்றியுள்ளனர், ஆனாலும் கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் ஏன் அமல்படுத்தப்படவில்லை? தலைவர்கள் எப்படித் தப்பிக்கிறார்கள்?
இந்தியாவில், ஒரு கட்சி சார்பாக தேர்தலில் வெற்றி பெற்றுவிட்டு, பின்னர் மற்றொரு கட்சியில் சேர்வது அதிகரித்து வருகிறது. சமீபத்தில் வெளியான அறிக்கை ஒன்று இதை உறுதிப்படுத்துகிறது. ஜனநாயக சீர்திருத்தங்களுக்கான சங்கம் மற்றும் தேசிய தேர்தல் கண்காணிப்புக் குழு ஆகியவற்றின் அறிக்கையின்படி, 2022 முதல் 2026 வரையிலான கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில், தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற பிறகு 111 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும், சட்டமன்ற உறுப்பினர்களும் கட்சிகளை மாற்றியுள்ளனர்.
இதில் 24 மக்களவை உறுப்பினர்கள், 7 மாநிலங்களவை உறுப்பினர்கள், 78 சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள். இப்போது எழும் கேள்வி என்னவென்றால் இதுபோன்றவர்களைப் பாதுகாக்க கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் இருக்கும்போது, இவர்கள் எப்படித் தங்கள் கட்சிகளை மாற்றுகிறார்கள்? கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் என்றால் என்ன? எந்த ஓட்டைகள் இந்தத் தலைவர்களைத் தப்பிக்க அனுமதிக்கின்றன? மற்றும் கட்சித் தாவல் புகார்கள் மீது எடுக்கப்படும் நடவடிக்கை செயல்முறை என்ன? என்பதை புரிந்துகொள்வோம்.
கட்சித் தாவல் வழக்குகள் பல்வேறு வழிகளில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. உதாரணமாக, நேரடியாகக் கட்சிகளை மாற்றிய தலைவர்கள், கட்சி இணைப்புகள், மற்றும் மற்றொரு கட்சியில் சேருவதற்காகப் பதவி விலகுதல் ஆகியவை இதில் அடங்கும். இருப்பினும், பொதுப் பிரதிநிதிகள் கட்சிகளை மாற்றியதற்கான அதிகாரப்பூர்வப் பதிவு எதுவும் இல்லாததால், 111 தலைவர்கள் என்ற எண்ணிக்கை முழுமையானதாக இருக்க முடியாது.
கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம்
எந்த மாநிலங்களில் அதிக எண்ணிக்கையிலான கட்சித் தாவல் வழக்குகள் உள்ளன? நாகாலாந்து முதல் வங்காளம் வரையிலான தலைவர்கள் தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற பிறகு தங்கள் கட்சிகளை மாற்றியுள்ளனர். 32 சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் கட்சி மாறியதன் மூலம் நாகாலாந்து இந்தப் பட்டியலில் முதலிடம் வகிக்கிறது. இதற்கிடையில், மேற்கு வங்கத்தில் 20 கட்சித் தாவல்களும், தெலங்கானாவில் ஒன்பது, கோவா மற்றும் பஞ்சாபில் தலா எட்டு, மேகாலயா மற்றும் மகாராஷ்டிராவில் தலா ஆறு, மற்றும் மணிப்பூரில் ஐந்து கட்சித் தாவல்களும் பதிவாகியுள்ளன. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை 111-ஐ எட்டுகிறது. இதில் நாகாலாந்து மற்றும் மேற்கு வங்கம் ஆகியவை ஏறக்குறைய 47% வழக்குகளைக் கொண்டுள்ளன.
கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் என்றால் என்ன?
இந்தியாவில் கட்சித் தாவலைத் தடுப்பதற்காக, 1985-ஆம் ஆண்டில் 52-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தின் மூலம் அரசியலமைப்பின் பத்தாவது அட்டவணை சேர்க்கப்பட்டது. இது கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் இயற்றப்படுவதற்கு வழிவகுத்தது. இச்சட்டம், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களும் தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற பிறகு தனிப்பட்ட அல்லது அரசியல் ஆதாயத்திற்காக கட்சி மாறுவதைத் தடுப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இந்தச் சட்டம் பல்வேறு காரணங்களுக்காக ஒரு உறுப்பினரைத் தகுதி நீக்கம் செய்ய அனுமதிக்கிறது.
ஒரு உறுப்பினர் தனது கட்சி உறுப்பினர் பதவியிலிருந்து தானாக முன்வந்து விலகினால், அவர் கட்சி உத்தரவுக்கு எதிராக வாக்களித்தால் அல்லது வாக்களிக்காமல் இருந்தால், ஒரு சுயேச்சை உறுப்பினர் வெற்றி பெற்ற பிறகு ஒரு கட்சியில் சேர்ந்தால், அல்லது நியமன உறுப்பினர் சபையில் சேர்ந்த ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு ஒரு கட்சியில் சேர்ந்தால், ஒரு உறுப்பினரின் தகுதியிழப்பு குறித்து முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் பிரதிநிதிகள் சபையின் சபாநாயகருக்கோ அல்லது தலைவருக்கோ உண்டு. மேலும், கிஹோட்டோ ஹோலோஹான் எதிர் ஜகிலு வழக்கில் 1992-ஆம் ஆண்டு உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து, இந்த முடிவும் நீதித்துறை மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது.
தலைவர்கள் எப்படித் தப்பிக்கிறார்கள்?
சட்டத்திலுள்ள சில பிரிவுகளும் அவற்றின் விளக்கங்களுமே, கட்சித் தாவல்கள் இருந்தபோதிலும் பல தலைவர்கள் நடவடிக்கையில் இருந்து தப்பிப்பதற்குக் காரணம். இதில் மிகப்பெரிய விதிவிலக்கு “இணைப்பு” தொடர்பான பிரிவாகும். ஒரு கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அல்லது சட்டமன்ற உறுப்பினர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு பேர் மற்றொரு கட்சியுடன் இணைய ஒப்புக்கொண்டால், அது சட்டப்படி கட்சித் தாவலாகக் கருதப்படாது, மேலும் இந்த உறுப்பினர்கள் தகுதியிழப்புக்கு உள்ளாக மாட்டார்கள். 1985-ஆம் ஆண்டின் அசல் சட்டத்தில், இந்த வரம்பு மூன்றில் ஒரு பங்காக மட்டுமே இருந்தது. பரவலான தவறான பயன்பாட்டிற்குப் பிறகு, 2003-ஆம் ஆண்டின் 91-வது திருத்தம் இதை மூன்றில் இரண்டு பங்காக உயர்த்தியது. இருந்தபோதிலும், அரசியல்வாதிகள் பெரும்பாலும் தேவையான எண்ணிக்கையைத் திரட்டி இந்த வரம்பைத் தவிர்க்கிறார்கள்.
மற்றொரு முக்கியப் பிரச்சனை சபாநாயகர் அல்லது தலைவரின் பங்கு தொடர்பானது. தகுதி நீக்கம் குறித்து முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் சபாநாயகரிடம் இருப்பதாலும், அவர்கள் பொதுவாக ஆளும் கட்சியுடன் தொடர்புடையவர்களாக இருப்பதாலும், எதிர்க்கட்சித் தாவல் வழக்குகள் மீதான முடிவுகள் பெரும்பாலும் விரைவாக எட்டப்படுகின்றன. அதேசமயம் ஆளும் கட்சிக்கு ஆதரவானவை நீண்ட காலத்திற்குத் தாமதப்படுத்தப்படுகின்றன. இது அரசியல் வட்டாரங்களில் “பாக்கெட் வீட்டோ” என்று அழைக்கப்படுகிறது. நீண்ட காலமாக, இதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட கால வரம்பு இல்லை. இதை அரசியல்வாதிகள் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டனர்.
கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டத்தின் மிகப்பெரிய சோதனை, ஒரு புகார் தாக்கல் செய்யப்பட்ட பிறகு தீர்ப்பை வழங்க எடுக்கும் கால அளவில்தான் உள்ளது. தற்போதைய மக்களவையில் மட்டும், மொத்தம் 21 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சம்பந்தப்பட்ட தகுதி நீக்க வழக்குகள் தற்போது சபாநாயகர் முன் நிலுவையில் உள்ளன. மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க, நன்கு அறியப்பட்ட இந்த வழக்கில், முதலில் திரிணாமூல் காங்கிரஸ் சார்பில் வெற்றி பெற்று, பின்னர் இந்திய தேசியவாத குடிமக்கள் கட்சியில் இணைந்த 20 திரிணாமூல் காங்கிரஸ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சம்பந்தப்பட்டுள்ளனர். இருப்பினும், இந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், இணைப்பு ஏற்பட்டதாகக் கூறி, சட்டத்தின் வரம்பிற்குள் தாங்கள் வரவில்லை எனக் கோரியுள்ளனர். இந்த வழக்கு, ஜூன் 2026 முதல் மக்களவை சபாநாயகர் ஓம் பிர்லாவிடம் நிலுவையில் உள்ளது.
சட்டம் காகிதத்தில் வலுவாகத் தோன்றினாலும், அதைச் செயல்படுத்துவதில் மூன்று முக்கியப் பிரச்சினைகள் உள்ளன என்பதே ஒட்டுமொத்த சித்திரமாகும். முதலாவதாக, மூன்றில் இரண்டு பங்கு உறுப்பினர்களின் இணைப்புக்கு விலக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இரண்டாவதாக, முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் ஆளும் கட்சியுடன் தொடர்புடைய சபாநாயகரிடம் உள்ளது. மூன்றாவதாக, தகுதிநீக்க மனுக்கள் மீது முடிவெடுப்பதற்கு எந்தவொரு உறுதியான கால வரம்பும் இல்லை. மூன்று மாதங்களுக்குள் தீர்ப்பு வழங்க வேண்டும் என்ற தனது ஆணையை உச்ச நீதிமன்றம் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தியுள்ளது, ஆனால் இது வெறும் நீதித்துறை உத்தரவு மட்டுமே, சட்டத்தின் ஒரு பகுதியல்ல. எனவே, வழக்குகள் நீண்ட காலத்திற்கு இழுத்தடிக்கப்படுகின்றன, தலைவர்களும் பதவியில் நீடிக்கின்றனர்.