மரணம் – மனித குலம் தோன்றிய காலந்தொட்டே விடுவிக்க முடியாத ஒரு மாபெரும் புதிர். பிறப்பு கொண்டாட்டம் என்றால், மரணம் ஒரு இருண்ட மௌனமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால், அந்த இறுதி மூச்சு அடங்குவதற்குச் சில நொடிகள் அல்லது நாட்களுக்கு முன்னால் ஒரு மனிதனின் ஆழ்மனதில் என்ன நடக்கிறது? இத்தாலியின் IRCCS நிபுணர்கள் 239 மருத்துவ நிபுணர்களிடம் நடத்திய ஆய்வு, மரணத்தைப் பற்றிய நமது பொதுவான பார்வையை முற்றிலுமாக மாற்றியமைக்கிறது.
அறிவியல் ரீதியாக ‘வாழ்வின் இறுதிக் கனவுகள்’ என்று அழைக்கப்படும் இந்த அனுபவங்கள், மரணம் என்பது ஒரு முற்றுப்புள்ளி அல்ல, அது ஒரு மென்மையான ‘கடந்து செல்லுதல்’ என்பதை உணர்த்துகின்றன.
மரணத்தை வரவேற்கும் உறவுகள்
ஆராய்ச்சியில் வெளிவந்த மிக முக்கியமான தகவல் என்னவென்றால், மரணப்படுக்கையில் இருப்பவர்கள் தங்களுக்கு முன்பே இறந்துபோன நெருங்கிய உறவினர்களையோ அல்லது நண்பர்களையோ பார்க்கிறார்கள். இது ஏதோ ஒரு மாயத்தோற்றம் அல்ல; மாறாக, அந்த நபர் மிகுந்த மனத்தெளிவுடனும், உணர்ச்சிப்பூர்வமான அமைதியுடனும் இதை அனுபவிக்கிறார்.
தனிமையில் தவிப்பதாக நினைக்கும் அந்த நோயாளிக்கு, மறைந்த தாய் வந்து தலையணைப்பது போன்றோ, அல்லது இறந்த கணவர் கரம் பிடித்து அழைப்பது போன்றோ தோன்றுவது அவர்களுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய ‘ஆறுதல் அரணாக’ (Comfort Zone) மாறுகிறது. “நான் தனியாகப் போகப்போவதில்லை, எனக்காக அங்கே ஒரு உறவு காத்திருக்கிறது” என்ற எண்ணம், மரணத்தின் மீதான பயத்தை அறவே நீக்கிவிடுகிறது.
புதிய பிரபஞ்சத்தின் நுழைவாயில்?
நோயாளிகள் விவரிக்கும் காட்சிகள் பிரமிக்கத்தக்கவை. பிரகாசமான ஒளி வெள்ளம், எல்லையே இல்லாத நீண்ட படிக்கட்டுகள், அல்லது செழிப்பான பள்ளத்தாக்குகளில் ஓடும் ஒரு கம்பீரமான வெள்ளைக் குதிரை – இவையனைத்தும் ஒரு புதிய பயணத்தின் தொடக்கத்தையே குறிக்கின்றன.
குறியீட்டு ரீதியாகப் பார்த்தால், கதவுகள், படிக்கட்டுகள் என்பவை ஒரு நிலையில் இருந்து மற்றொரு நிலைக்கு மாறுவதைக் குறிப்பவை. அறிவியல் இதை மூளையின் ரசாயன மாற்றங்கள் என்று கூறினாலும், ஆன்மீகம் இதை ‘ஆன்மாவின் விடுதலை’ என்கிறது. இந்தத் தரிசனங்கள் ஒருவருக்கு மரணத்தை ஒரு வலியற்ற, அழகான நிகழ்வாக மாற்றுகின்றன.
நிழல்களும் அச்சங்களும்
ஆனாலும், எல்லா அனுபவங்களும் இனிமையானவை அல்ல. சில நோயாளிகள் கொடூரமான உருவங்களையும், பயமுறுத்தும் நிழல்களையும் கண்டு அலறுகிறார்கள். நிபுணர்கள் கூறுவடுபோல, இவை அந்த நபரின் வாழ்வில் தீர்க்கப்படாத சிக்கல்கள், குற்ற உணர்வுகள், நிறைவேறாத ஆசைகளின் பிரதிபலிப்பாக இருக்கலாம். ஒரு மனிதன் தனது வாழ்நாளில் செய்த செயல்களும், அவன் சுமந்து கொண்டிருக்கும் மனச்சுமைகளும் அவனது இறுதிப் பயணத்தின் ‘தரத்தை’ தீர்மானிக்கின்றன என்பது இதிலிருந்து தெளிவாகிறது.
மௌனமான மரணங்கள்: நாம் ஏன் பேசுவதில்லை?
இந்த ஆய்வின் மற்றொரு உருக்கமான கண்டுபிடிப்பு, நோயாளிகள் தங்களது இந்த அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளத் தயங்குவது. “பைத்தியம் என்று சொல்லிவிடுவார்களோ?” அல்லது “மருந்தின் வீரியத்தால் உளறுகிறேன் என்று நினைப்பார்களோ?” என்ற அச்சமே இதற்குக் காரணம். ஆனால், ஒரு நபர் தனது இறுதிக் கனவுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளும்போது, அவரது ‘மரணத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம்’ அதிகரிக்கிறது.
மரணம் ஒரு மர்மமான விடைபெறுதல்
அறிவியலைப் பொறுத்தவரை, இவை இறக்கும் தருவாயில் மூளை காட்டும் ‘கடைசித் திரைப்படம்’. ஆனால், உணர்வுப்பூர்வமாகப் பார்த்தால், இது வாழ்க்கைக்கும் மரணத்திற்கும் இடையிலான ஒரு மெல்லிய பாலம். இந்த இறுதிக் கனவுகள் நமக்கு உணர்த்தும் பாடம் ஒன்றுதான்: வாழ்க்கை என்பது நாம் இங்கே வாழ்வது மட்டுமல்ல, நமது இறுதி விநாடி வரை நாம் சுமந்து செல்லும் உணர்வுகளின் தொகுப்பு.
இறுதியில், மரணம் என்பது ஒரு பயங்கரமான அரக்கன் அல்ல; அது ஒரு நீண்ட களைப்பிற்குப் பிறகு நாம் காணும் ஒரு ஆழமான, அமைதியான உறக்கம். அந்த உறக்கத்திற்கு முன்னால் தோன்றும் இந்தக் கனவுகள், “பயப்படாதே, பயணம் இனிமையாக இருக்கும்” என்று நம் காதுகளில் கிசுகிசுக்கும் இயற்கையின் கருணை.!